Haberin özü (Analiz)

Bir medya kuruluşunun kanatları altına giren teknoloji şirketi dibi boylar. Medya şirketi bünyesinde teknoloji gelişmez, geliştirilemez. Medya şirketinin gölgesinde ot bitmez, teknoloji ise kurur. Teknoloji dışarıda üretilip medya şirketine satılırsa yeşerir, formül doğru işler.

Time Warner-AOL ortaklığı bitti

Dünyanın en büyük internet servis sağlayıcılarından biri olan AOL (American OnLine), 7 aydır devam eden hazırlık sürecinin ardından resmen Time Warner’dan ayrıldı.

10 yıl önce TV’de ve gazete manşetlerini oluşturan haberlerle dünyaya duyurulan Time Warner-AOL evliliği, dün resmen sona erdi. AOL, hisselerinin bugün yeniden borsada işlem görmeye başlayacağını belirten gözlemciler, zaman içerisinde ISS’in çok değer kaybettiğini ve bugün itibariyle yaklaşık 2.5 milyar dolar pazar değerine sahip olduğunu ifade ediyorlar.

2001 yılında, “eski ve yeni medyayı” birleştiren anlaşma için çevreler, “yüzyılın anlaşması” nitelendirmesini yapmışlardı. Ancak, geniş bant teknolojisinin hızlı gelişimine zamanında adapte olamayan AOL, ’sihrini’ kaybetmiş, Time Warner’ın sahip olduğu yıldızlarla dolu prodüksiyonları bile şirketin rakiplerini yakalamasına yardımcı olamamıştı.

AOL, sahip olduğu Engadget gibi popüler teknoloji yayınlarına rağmen, reklamdan, internet erişim hizmetlerinden elde ettiğinden çok daha azını kazanabiliyor. 2002′de, 26 milyon kullanıcısı olan AOL’in bu günlerde 5.4 milyon abonesi bulunuyor. Şirket gelirlerinin yüzde 43′ünü abonelerinden sağlıyor.

AOL, yeni strateji olarak içerik sitelerine ağırlık verecekmiş. Detaylar aşağıda:

Reborn AOL sets sites on content

• Web giant seeks a new role after Time Warner split
• Lindsay Lohan, a regular on gossip site TMZ, which AOL lost to Time Warner in their split

Virginia, home to AOL, the troubled web giant, calls itself ?the show-me state?. It?s a motto that Tim Armstrong, AOL?s boss, is keen on quoting and, as he is the first to admit, a challenging one to live up to.

The 38-year-old former Google executive rang the bell to open the New York Stock Exchange last Thursday, marking AOL?s first day of independence since its disastrous marriage to Time Warner 10 years ago next month.

?Today marks a rebirth for the company,? Armstrong said last week. ?America Online was one of the companies that put the most people online. I think we see the future of the internet being just as exciting.?

There is no arguing that AOL introduced a generation of people to the internet. In 2001, AOL had more than 30m members who used it as their first port of call on the web. It is still one of the biggest web firms on the planet, with 250m visitors a month, but its business is dying, according to analysts.

AOL?s original business, selling dial-up web access, is disappearing as people switch to broadband. At its peak, the company generated $9 billion (£5.5 billion) in annual revenue, with subscribers contributing the bulk of that money. Today AOL has only 5m subscribers. The company will still generate about $3 billion this year, according to Larry Witt, a Morningstar analyst, but as broadband internet penetration rises, he expects AOL?s subscriber base to fall and its revenue and profits to shrink with it. Armstrong?s ironic solution is to turn AOL into a 21st century Time Inc, precursor to AOL?s old partner Time Warner. The new AOL will be a web company producing its own content and making a living selling ads on the back of it.

?Content, advertising and communications? will be the backbone of the new AOL, said Armstrong. ?The 1990s were about access, this decade has been about platforms with companies such as Google, Facebook and Twitter. We believe the next wave of the internet will be about content.?

AOL owns a portfolio of websites including Moviefone, Popeater, Engadget and Mapquest. It had to leave with Time Warner the popular celebrity gossip site TMZ, but still owns Bebo, the social networking site.

AOL has been hiring top journalists and is producing 80% of its own content, but critics worry that ad sales alone are unlikely to keep it in the top tier of net firms as its old business dies off. Advertising on the web has been hit hard by the recession. For the first nine months of this year, AOL?s revenue dropped 24%, to $2.4 billion, while operating profits shrank 34%, to $765m.

?I have dubbed their strategy ?niche at scale?,? said Ben Schachter, an analyst at Broadpoint Amtech. ?It seems to me they are trying to build a lot of niche content sites and sell across all of them. I am not a believer in that strategy. They will have a difficult time competing against all the content that is out there and differentiating themselves.?

Schachter said that about 10% of visitors to AOL?s sites were probably coming from their old access business. As they fall away, so will AOL?s audience. ?If they can?t get the audience metrics going in the right direction, nothing else will matter,? he said.

Even if the advertising market picks up, the firm faces another hurdle. Next year, AOL will have to renegotiate its search advertising deal with Google, which powers web searches on the site. When AOL signed its deal in 2006, Google was still growing its business and had about 45% of the search market. Today that figure is closer to 65%. Witt said Armstrong is unlikely to get the same terms this time. Witt reckons search accounts for about a third of AOL?s ad sales, leaving the firm with another potential area of loss.

?Search is an important part of revenue but it?s not what we are betting the whole company on,? said Armstrong. While he didn?t name names, he said there were others in the market interested in the deal, most likely Bing, Microsoft?s rival to Google.

Armstrong is a force to be reckoned with: he was a key player in the building of Google?s advertising business. His arrival at AOL?s head office was greeted with a standing ovation and he is driving innovation in advertising.

AOL is building ?hyper-local? content and advertising aimed at smaller communities and their advertisers. The company has also won fans with the introduction of technology that gives advertisers real-time feedback on their ads, but as the company approaches its 25th birthday next year, he has a lot to prove. ?If it wasn?t for AOL?s history, people wouldn?t care at all,? said Witt.

* * *

Serdar Kuzuloğlu, medya-internet ilişkisini çok güzel fotoğraflamış fakat çözüm önerisi getirmemiş. Aslında çözümün etrafında dolaşmış da tam vuruşu yap(a)mamış. Bunun sebebi belki de şu anda kendisinin bir medya kuruluşunun (hele de Türkiye’deki en büyük medya kuruluşunun) çatısı altında olmasından..

Bana göre, klasik medya kuruluşları ile internet arasındaki zavallı ilişkinin çözümü, gazetelerin günlük, rutin haber yayıncılığını derhal bırakma yolunu seçmeleri. Yani, gazetelerin kendilerine özel olan “yorum”dan para kazanmayı seçmeleri. Serdar Kuzuloğlu’nunda söylediği gibi, haber kaynağının haberi aktarandan daha erken ve daha hızlı internette yer alma imkânı.

Daha açık söylemek gerekirse, Anadolu Ajansı gibi haber ajanslarının ürettiği haberlerin gün boyunca pişirilip süslenip ertesi gün tüm gazetelerin sayfalarında yer bularak satılmaya çalışılması artık saçma sapan bir durum haline gelmiş vaziyette. Kısaca, gazeteler, piyasaya çıktıklarında bayatlamış olan haberleri satmaya çalışmak yerine, güçlü analiz ve yorumlarıyla müşterinin yani okurun karşısına çıkmak suretiyle en radikal çareye başvurabilirler. Yoksa, tamamen ticari amaçlarla gazetecilik yapan medya patronları, tekstil vb. sektörleri taklit edip her şeyin fason ve ucuzunu üretmede maharetli olan Çin’e başvurup uzaklarda ucuza muhabir ve tasarımcı bulmaya yöneliverir… (gülmeyin, değişime direnen her sektör çareyi Çin’de buldu, buluyor. Bunu pekala medya da yapabilir.)

Lafı çok uzattım, ama bu konuda söyleyecek daha çok şey var… YK

Buyrun Serdar Kuzuloğlu’nun yazısı…

Medyanın internette işi ne?

(Serdar Kuzuloğlu, Radikal, 30.11.2009)

Medyanın sancılı dönüşümünü hep birlikte izliyoruz. Reklam pastasının yeniden şekillenmesi, (yaratma olmasa bile) içeriği oluşturma ve yayma maliyetinin düşmesi, kaynakların artması, zaman kavramının internet hızına denkleşmesi, haber kaynağı ile aktaranı arasındaki rolün birbirine karışması gibi uzayıp giden maddeler kaotik bir dönüşüm süreci yarattı.

Bu süreçteki en büyük etkense şüphesiz kullanıcıların yarattığı akımlar sayesinde çıkış amacından hızla sapması ve toplum faydasına evrilen internet oldu. 1960′larda askeri bir amaç için kurulduktan sonra 80′lerde akademisyen ve bir grup hobi sahibinin, 90′ların başında bireylerin, hemen ardından da ticari ve sivil kuruluşların ağı haline gelen bir yapıdan söz ediyoruz.

Bugün internete paralel evren demek bile yetersiz zira gerçek hayatta olmayan pek çok nimet artık internetin parçaları haline geldi.

Medyanın bu sürece tamamen kayıtsız kaldığını söylemek haksızlık olur. Aksine birçok sektörden önce ortamı koklayarak fırsatları gördü ve yerini aldı. Türkiye de istisna değil. Ancak yanlış algılama ve geleneksel yapıya olan mecburi bağlardan dolayı bugün kendisini en çok faydalanacağı ortama karşı strateji geliştirirken buldu.

Dünyanın en büyük medya ağına sahip Rupert Murdoch’ın Google’a açtığı savaşı duymuş olmalısınız. Arama sonuçlarında kendi gazete, dergi ve televizyon sitelerinin sonuçlarının çıkmasını engellemek istiyor. Bir arama yapıp kendi sitelerinde ücretsiz haber okunmasını ‘bedavacılık’ olarak yorumluyor. Daha en başından içeriği gerçek hayatta olduğu gibi ücretli yapmadıkları için bin pişman. İlk bakışta makul, mantıklı gelebilir. Fakat Murdoch’ın içinden çıkmak istediği aynı Google’ın arama sonuçlarında yer alabilmek için üste para veren şirketler sayesinde yılda 22 milyar dolar kazandığını hatırlayınca bir o kadar da garip.
Yıllar önce içeriği ücretli üyelikle sunmayı deneyip başarısız olan ve vazgeçen The New York Times da dahil olmak üzere birçok yayın kuruluşu Murdoch’ın peşine takılmış durumdalar.

Bu denklemdeki açmaz şu: geleneksel medya yarattığı içeriği tüketenlerden aldığı bedelin üstüne o insanlara ulaşmak isteyen firmaların reklam yayın bedelini de ekleyerek hayatını kazanıyor. İçerik yaratanların telif ve maaşları da dahil olmak üzere kira, ajans aboneliği, teknik yatırım, iletişim, dağıtım gibi uzayıp giden yüklü masraflar da buradan çıkıyor. İnternetteyse aynı içeriği bedava sunuyor (tıpkı reklam destekli televizyon ve radyoların modelinde olduğu gibi). Dolayısıyla bir anlamda geleneksel mecradan kazandığı parayla internet mecrasını destekliyor. Yoksa (örneğin) Radikal’in web sitesi sadece internet reklam gelirleriyle muhtemelen kendi sabit masraflarını bile zor karşılardı.
Bir diğer önemli bir nokta da hem medyanın hem de tüketicilerin gözünde geleneksel mecraların algı olarak daha kıymetli olması. Yani bir gazetenin basılı sürümünde yer almak, sitesinde haber olmaktan çok daha prestijli bir şey.
İşte üstünde pek durulmayan bu ayrım iç yönetimde de kafa karışıklığı yaratabiliyor. Bunu anlamak için Türkiye’deki anlı şanlı gazetelerin basılı halleriyle web sitelerini yan yana  koymak kafi. Haber sitelerimizin porno filtre yazılımlarınca engelleniyor olması boşuna değil. Video ve resim galerilerinde erotizmin sınırları çoktan aşıldı. Örneğin geçen hafta Carmen Electra’nın kafayı çekip iki erkekle ön sevişme videosunu bir gazete sitesinde izledim. Yeter mi?
Bu durumu yaratan sebeplerin arasında gazete yöneticilerinin web sitesini birilerine ‘havale etmiş’ olması da var. Siteler gazetelerle entegre değil. Bağımsız bir cumhuriyet gibi. Site yöneticileri gazetenin yayın ilkesi yerine reklamları pazarlayanların sayfa gösterimini arttırmak için dayattıklarını düstur edinince ortaya böyle gariplikler çıkıyor işte.

Unutulan şeyse şu: o sitelere insanları çeken şey o yayınların geleneksel mecrada oluşturdukları marka değeri. Oysa webdeki hallerinden dolayı yeni kuşağın gözünde çok daha düşük bir profilde seyrediyorlar. Bu yüzden web üstünden tiraja katkı yaratmak bir yana bu algıdan dolayı web trafiğinden de asla bekledikleri ciroyu yaratamayacaklar.

Daha da acısı bunca dönüşümün yaşandığı bir dönemde medyayı oluşturan öncülerin internet dinamiklerinden bihaber olması. Allahtan bir facebook / twitter akımı çıktı da biraz sosyal medya nedir keşfeden çıktı. Ama dikkat edin orada bile iletişim geleneksel mecralarında olduğu gibi tek yönlü. Kendileriyle iletişime giren okuyucu / takipçiye cevap veren bile yok denecek kadar az. E-postalarını cevapladığım okurların hayretler içinde cevap yazmasının sebebini şimdi daha iyi anlıyorum. Ayrıca Twitter çıkmış 2006′da, Türk medyasına intikal etmiş 2009′da, onun da yorumu size kalsın.

Medyanın para kazanma telaşından öte düşünmesi gereken bir başka şeyse artık gazetecilerin kendisi dahil hemen herkesin etkin bir internet mecrası olduğu. Magazin figürleri, sporcular, politikacılar; kısacası medyanın beslendiği herkes zaten twitter, facebook ve benzeri mecralardan kendi kitlesine mesajlarını özgürce yayıyor. Artık geleneksel medyanın bir olayı örtbas etmesi, görmezden gelerek gizlemesi ya da çarpıtması pek mümkün değil.

Çünkü insanlar artık merak ettiği, takip ettiği kişi ya da olaylar hakkında haber almak için gazete siteleri kadar bu tip mecralara da bakıyor. Bu hizmetlerin kullanım basitliği zamanla herkesin benzeri bir mecrası olmasını sağlayacak. Futbolcuların bile bu kanallarla basını yalanlayabildiği bir devirde medya devleri paralı üyeliğe kafa yoruyor.

Dolayısıyla medya, tarihte ilk defa zamanın ruhunu kaybediyor.

Tek umutlarıysa henüz interneti ve sosyal ağları keşfetmemiş bir avuç eski kullanıcı…

Dünyanın, en büyük video paylaşım ağı YouTube da benzer bir etkileşim içerisinde. Portal, geliştirdiği bir arayüz ile kullanıcılarına ücretsiz bir şekilde haber niteliği taşıyan görselleri paylaşabilme olanağını getiriyor. Google ile anlaşan yayın kuruluşları, YouTube Direct adı verilen uygulama sayesinde seçtikleri haber kliplerini bünyelerinde yayınlayabilecekler.

YouTube, bu çerçevede NPR, Politico, The Huffington Post, The San Francisco Chronicle ve Boston’daki lokal WHDH-TV/WLVI-TV ile anlaştı. YouTube haber ve politika dairesi başkanı Steve Grove, yaptığı açıklamada medya kuruluşlarına, tercih ettikleri videoları kolaylıkla yayına alabilme olanağının getirildiğini ifade etti.

ABD’nin güneyinde yaşanan Katrina Kasırgası ile 2008 başkanlık seçimleri, ABD’deki, vatandaş gazeteciliğine en iyi örnekler olarak gösteriliyor.

19.11.2009

Kaynak: http://turk.internet.com/haber/yazigoster.php3?yaziid=25651